Wim's talk

In Perspectief - Item gefilterd op datum: januari 2014

Ook bij Dr. Arnold Fruchtenbaum heeft het begrip olam alles te maken met tijd en niet met het concept van 'eindeloosheid'. Misschien vraag je je af: wat voor punt wil je hiermee maken? Wat maakt het nu uit?

Ik zal proberen mijn punt vanuit wat voorbeelden uit het oude testament duidelijk te maken.

In het Bijbelboek Jeremia komt het volk Israël vanwege allerlei zonden terecht in een situatie van oordeel. Lees maar eens mee: Jer. 18: 15-16 “Nochtans heeft mijn volk Mij vergeten; voor wat onwezenlijk is, ontsteken zij offers; zo zijn wij gestruikeld op hun wegen, de oude paden, door te gaan op de paden van een ongebaande weg, zodat zij hun land tot een ontzetting maken, tot een voorwerp van aanfluiting voor altoos; ieder die daar doortrekt, zal zich ontzetten en zijn hoofd schudden”.

 

Slecht nieuws…

 

Dit ziet er heel slecht uit voor Israël. Het woord altoos, in ons taalgebruik altijd, is het Hebreeuwse ‘olam’.

Dit zelfde woord komen we ook verderop in Jeremia tegen en opnieuw in oordelende zin: Jer. 20:11 “Maar de HERE is met mij als een geweldige held; daarom zullen mijn vervolgers struikelen en niets vermogen; zij staan ten diepste beschaamd, omdat zij hun doel niet bereiken, een eeuwige, onvergetelijke smaad”.

Hier treft de ‘eeuwige’ (olam) smaad de tegenstanders van Jeremia, dit waren de inwoners van Juda.

 

Nog een laatste tekst uit Jeremia, ook weer niet zo’n opwekkende tekst: Jer. 23:39-40 “Daarom zie, Ik hef u zeker op en werp u weg met de stad die Ik u en uw vaderen gaf, van voor mijn ogen, en Ik leg een eeuwige (= olam) smaad op u, een eeuwige (= olam) schande, die niet zal worden vergeten”.

 

Definitief?

 

Het lijkt definitief slecht af te gaan lopen met Juda en de stad Jeruzalem. Maar als we dan verder lezen in het boek Jeremia dan blijkt de eeuwige smaad niet het laatste woord te zijn over Juda en Jeruzalem. Het eindigt juist enorm positief. Lees maar eens mee in Jer. 31:31, 33-34 “Zie, de dagen komen, luidt het woord des HEREN, dat Ik met het huis van Israël en het huis van Juda een nieuw verbond sluiten zal… dit is het verbond, dat Ik met het huis Israël sluiten zal na deze dagen, luidt het woord des HEREN: Ik zal mijn wet in hun binnenste leggen en die in hun hart schrijven. Ik zal hun tot een God zijn en zij zullen Mij tot een volk zijn… zij allen zullen Mij kennen, van de kleinste tot de grootste onder hen, luidt het woord des HEREN. Want Ik zal hun ongerechtigheid vergeven en hun zonde niet meer gedenken”.

(wordt vervolgd)

 

Gepubliceerd in Wim's talk

Ook bij Dr. Arnold Fruchtenbaum heeft het begrip olam alles te maken met tijd en niet met het concept van 'eindeloosheid'. Misschien vraag je je af: wat voor punt wil je hiermee maken? Wat maakt het nu uit?

Ik zal proberen mijn punt vanuit wat voorbeelden uit het oude testament duidelijk te maken.

In het Bijbelboek Jeremia komt het volk Israël vanwege allerlei zonden terecht in een situatie van oordeel. Lees maar eens mee: Jer. 18: 15-16 “Nochtans heeft mijn volk Mij vergeten; voor wat onwezenlijk is, ontsteken zij offers; zo zijn wij gestruikeld op hun wegen, de oude paden, door te gaan op de paden van een ongebaande weg, zodat zij hun land tot een ontzetting maken, tot een voorwerp van aanfluiting voor altoos; ieder die daar doortrekt, zal zich ontzetten en zijn hoofd schudden”.

 

Slecht nieuws…

 

Dit ziet er heel slecht uit voor Israël. Het woord altoos, in ons taalgebruik altijd, is het Hebreeuwse ‘olam’.

Dit zelfde woord komen we ook verderop in Jeremia tegen en opnieuw in oordelende zin: Jer. 20:11 “Maar de HERE is met mij als een geweldige held; daarom zullen mijn vervolgers struikelen en niets vermogen; zij staan ten diepste beschaamd, omdat zij hun doel niet bereiken, een eeuwige, onvergetelijke smaad”.

Hier treft de ‘eeuwige’ (olam) smaad de tegenstanders van Jeremia, dit waren de inwoners van Juda.

 

Nog een laatste tekst uit Jeremia, ook weer niet zo’n opwekkende tekst: Jer. 23:39-40 “Daarom zie, Ik hef u zeker op en werp u weg met de stad die Ik u en uw vaderen gaf, van voor mijn ogen, en Ik leg een eeuwige (= olam) smaad op u, een eeuwige (= olam) schande, die niet zal worden vergeten”.

 

Definitief?

 

Het lijkt definitief slecht af te gaan lopen met Juda en de stad Jeruzalem. Maar als we dan verder lezen in het boek Jeremia dan blijkt de eeuwige smaad niet het laatste woord te zijn over Juda en Jeruzalem. Het eindigt juist enorm positief. Lees maar eens mee in Jer. 31:31, 33-34 “Zie, de dagen komen, luidt het woord des HEREN, dat Ik met het huis van Israël en het huis van Juda een nieuw verbond sluiten zal… dit is het verbond, dat Ik met het huis Israël sluiten zal na deze dagen, luidt het woord des HEREN: Ik zal mijn wet in hun binnenste leggen en die in hun hart schrijven. Ik zal hun tot een God zijn en zij zullen Mij tot een volk zijn… zij allen zullen Mij kennen, van de kleinste tot de grootste onder hen, luidt het woord des HEREN. Want Ik zal hun ongerechtigheid vergeven en hun zonde niet meer gedenken”.

(wordt vervolgd)

 

Gepubliceerd in Blog
donderdag, 02 januari 2014 13:29

Beste wensen en zo...

Enkele mensen zijn er al achter, het feit dat je dit leest betekent dat jij daar één van bent, ik ben na lange tijd weer aan het bloggen geslagen. Voordat ik uitleg waarom en waarheen eerst natuurlijk, ik zou het bijna vergeten: ik wens je het allerbeste toe voor 2014! Al valt het nog niet mee een definitie te geven van wat 'het allerbeste' voor een mens nu eigenlijk precies inhoudt.

Na alle feestdagen zijn we nu op weg naar 'blue-monday'. De laatste maandag van januari. Deze maandag wordt bestempeld als de meest depressieve dag van het jaar. De goede voornemens zijn dan inmiddels bij 95% van ons een langzame dood gestorven en vakantie is verworden tot een verre droom.

Om je alvast wat voor te bereiden op blue-monday een verhaal. Rabbi Nahman van Kosow vertelde een gelijkenis. 'Een ooievaar viel in de modder en was niet in staat zijn poten eruit te trekken, totdat hij op een idee kwam: Heeft hij niet een lange snavel? Hij stak dus zijn snavel in de modder, leunde erop en trok zijn poten eruit. Maar wat had dat voor zin? Zijn poten waren eruit, maar zijn snavel zat vast. Toen kreeg hij een ander idee. Hij stak zijn poten in de modder en trok zijn snavel eruit. Maar wat had dat voor zin? Zijn poten zaten vast in de modder....' (dit is een samenvatting van het gemiddelde management boek, ik heb je net vele uren lezen bespaard!)

De moraal van dit verhaal, aldus Abraham Joshua Heschel: 'Zo is ook de situatie van de mens. Als hij in één opzicht succes heeft, faalt hij in een ander. Wij moeten ons voortdurend voor ogen houden: wij bederven en Hij herstelt. Hoe laakbaar is de manier waarop wij bederven en hoe goed en hoe mooi is de manier waarop Hij herstelt'.

Zo, je wordt in ieder geval niet meer overvallen door blue-monday. Dit betekent trouwens niet dat je de pogingen van de ooievaar niet serieus moet nemen! Hij is altijd vol optimisme en neemt steeds een nieuwe hobbel...

O.K. Waarom ik weer aan het bloggen ben? Het heeft inderdaad te maken met zo'n 'goed voornemen'. Van Ben Tichelaar heb ik begrepen dat als je wilt dat je voornemen meer kans maakt dat het er ook echt van gaat komen, laat het dan aan zoveel mogelijk mensen weten. Mijn voornemen van dit jaar is een experiment. Al jaren loop ik met het idee om het gedachtegoed van In Perspectief eens in een boek om te zetten. Maar als ervaren procastinator (google maar eens op dit woord dan weet je hoe zwaar dit is) heb ik me er nooit toe kunnen zetten dit idee in iets tastbaars om te zetten. Daar gaat nu verandering in komen. Maar niet alleen, als een gezamenlijk experiment. Met wie? Met jou! De komende maanden kun je enkele keren per week een blog verwachten, waarin ik al bloggend het gedachtegoed van In Perspectief op 'papier' toevertrouw. Aan het einde van 2014 is het af en begin 2015 (na de oliebollen) heb je het boek in handen. Even een traantje wegpinken. Ik zou het fantastisch vinden om wat meelezers te hebben om me te bemoedigen om door te gaan, maar ook voor het leveren van commentaar. Wat zijn je vragen, wat moet er in het boek, wat voor aanvullingen heb je bij dat wat ik schrijf. Laten we er een gezamenlijk project van maken. Ik ben inmiddels begonnen met het eerste hoofdstuk: God heeft de tijd.

Tot de volgende blog...

Gepubliceerd in Wim's talk
donderdag, 02 januari 2014 13:29

Beste wensen en zo...

Enkele mensen zijn er al achter, het feit dat je dit leest betekent dat jij daar één van bent, ik ben na lange tijd weer aan het bloggen geslagen. Voordat ik uitleg waarom en waarheen eerst natuurlijk, ik zou het bijna vergeten: ik wens je het allerbeste toe voor 2014! Al valt het nog niet mee een definitie te geven van wat 'het allerbeste' voor een mens nu eigenlijk precies inhoudt.

Na alle feestdagen zijn we nu op weg naar 'blue-monday'. De laatste maandag van januari. Deze maandag wordt bestempeld als de meest depressieve dag van het jaar. De goede voornemens zijn dan inmiddels bij 95% van ons een langzame dood gestorven en vakantie is verworden tot een verre droom.

Om je alvast wat voor te bereiden op blue-monday een verhaal. Rabbi Nahman van Kosow vertelde een gelijkenis. 'Een ooievaar viel in de modder en was niet in staat zijn poten eruit te trekken, totdat hij op een idee kwam: Heeft hij niet een lange snavel? Hij stak dus zijn snavel in de modder, leunde erop en trok zijn poten eruit. Maar wat had dat voor zin? Zijn poten waren eruit, maar zijn snavel zat vast. Toen kreeg hij een ander idee. Hij stak zijn poten in de modder en trok zijn snavel eruit. Maar wat had dat voor zin? Zijn poten zaten vast in de modder....' (dit is een samenvatting van het gemiddelde management boek, ik heb je net vele uren lezen bespaard!)

De moraal van dit verhaal, aldus Abraham Joshua Heschel: 'Zo is ook de situatie van de mens. Als hij in één opzicht succes heeft, faalt hij in een ander. Wij moeten ons voortdurend voor ogen houden: wij bederven en Hij herstelt. Hoe laakbaar is de manier waarop wij bederven en hoe goed en hoe mooi is de manier waarop Hij herstelt'.

Zo, je wordt in ieder geval niet meer overvallen door blue-monday. Dit betekent trouwens niet dat je de pogingen van de ooievaar niet serieus moet nemen! Hij is altijd vol optimisme en neemt steeds een nieuwe hobbel...

O.K. Waarom ik weer aan het bloggen ben? Het heeft inderdaad te maken met zo'n 'goed voornemen'. Van Ben Tichelaar heb ik begrepen dat als je wilt dat je voornemen meer kans maakt dat het er ook echt van gaat komen, laat het dan aan zoveel mogelijk mensen weten. Mijn voornemen van dit jaar is een experiment. Al jaren loop ik met het idee om het gedachtegoed van In Perspectief eens in een boek om te zetten. Maar als ervaren procastinator (google maar eens op dit woord dan weet je hoe zwaar dit is) heb ik me er nooit toe kunnen zetten dit idee in iets tastbaars om te zetten. Daar gaat nu verandering in komen. Maar niet alleen, als een gezamenlijk experiment. Met wie? Met jou! De komende maanden kun je enkele keren per week een blog verwachten, waarin ik al bloggend het gedachtegoed van In Perspectief op 'papier' toevertrouw. Aan het einde van 2014 is het af en begin 2015 (na de oliebollen) heb je het boek in handen. Even een traantje wegpinken. Ik zou het fantastisch vinden om wat meelezers te hebben om me te bemoedigen om door te gaan, maar ook voor het leveren van commentaar. Wat zijn je vragen, wat moet er in het boek, wat voor aanvullingen heb je bij dat wat ik schrijf. Laten we er een gezamenlijk project van maken. Ik ben inmiddels begonnen met het eerste hoofdstuk: God heeft de tijd.

Tot de volgende blog...

Gepubliceerd in Blog